Αυτός ο trance-αριστός καριώτικος ρυθμός αποτυπώνεται τόσο έντονα στη μνήμη σου που στις πρώτες νότες έχεις ήδη υπνωτιστεί. Δεν μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο ξαφνικά ο χρόνος σταματά και η σκέψη ελεύθερη πετά. Σ΄ αυτήν τη μαγική σφαίρα του «Άχρονου» και «Άτοπου» δεν έχει τίποτα σημασία, παρά μόνο η στιγμή. Λύπες και χαρές γίνονται ΕΝΑ σ’ ένα χορευτικό σπιράλ με αέρινα κορμιά.
Όσο η λύρα και η τσαμπούνα παίζει, το γλέντι ΔΕ σταματά. Έτσι είναι τα πανηγύρια στην Ικαρία. Ένα ατέρμονο γλυκό μεθύσι που σε περνά σε κόσμους ελεγχόμενης ευτυχίας. Πραγματικά δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό! Όταν πατήσεις το πόδι σου εκεί, θα με θυμηθείς…
Αυτές, όμως, οι “πανηγυριάδες” του νησιού έχουν μια ιστορία να μας πουν:
Πολλοί έχουν ακούσει για τα περίφημα πανηγύρια της Ικαρίας. Αυτό όμως που δεν είναι γνωστό, πολλές φορές μάλιστα δεν γίνεται καν αντιληπτό από όσους επισκέπτονται το νησί το καλοκαίρι και κάνουν «πανηγυρι-άδες» από χωριό σε χωριό, είναι ότι αυτές οι γιορτές διοργανώνονται από Συλλόγους εθελοντών που έχουν – παρακαλώ – μορφή «Σωματείου»!
Όμως, ο πιο σπουδαίος παράγοντας για την επιτυχία ενός Καριώτικου πανηγυριού ήταν και είναι πάντα ακόμα «να υπάρχει κέφι», το πανηγύρι «ν’ ακουστεί», «να έχει καλή φήμη». Σ’ αυτό σπουδαίο ρόλο παίζει η ποιότητα του κρασιού και του φαγητού, κυρίως όμως οι επιδόσεις της ορχήστρας και οι ικανότητες των χορευτών – αυτοί τα τελευταία χρόνια στην πλειοψηφία τους είναι νέοι 20-30 χρονών! Χορεύουν όλοι μαζί γέροι, νέοι και παιδιά επί ώρες, συνεπαρμένοι από τον ιδιαίτερο χορό του νησιού τον «Ικαριώτικο», ένα ζωηρό χορό με πολλές παραλλαγές που πρόσφατα έχει γίνει ακόμα πιο ζωηρός και συναρπαστικός, καθώς οι σημερινοί οργανοπαίκτες τον έχουν προσαρμόσει στις απαιτήσεις του νεανικού κοινού. Ευτυχώς κι οι μουσικοί οι ίδιοι είναι νέοι, αλλιώς θα ήταν αδύνατον ν’ αντέξουν την ένταση και τη μεγάλη διάρκεια –με μια λέξη, «την τρέλα του Καριώτικου πανηγυριού».
Στο τέλος, αργά το επόμενο πρωί, όλοι φεύγουν κατάκοποι, μεθυσμένοι απ’ το κρασί και το βιολί. Ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει δυνατά και η ορχήστρα μαζεύει τα όργανα.
Τότε, οι γεροντότεροι του Συλλόγου κάθονται και συμμαζεύουν, κάνοντας τον απολογισμό του πανηγυριού.
“Βγήκε το πανηγύρι;” όλοι ρωτούν.
“Εντάξει πήγε.”
“Σιγά-σιγά. Του χρόνου πάλι εδώ με το καλό. Αρκεί να υπάρχει υγεία και ειρήνη στον κόσμο. ”
“Και καθώς παίρνετε τον δρόμο του γυρισμού, εάν βασιλέυει μέσα σας ένας Διονυσιακός απόηχος, μνήμες μιας άλλης εποχής, να είστε σίγουροι ότι δεν είναι η ιδέα σας..”
Πηγή: macroskopio
Αδύνατον να μη συγκινηθώ βλέποντας το μεγαλείο της ελληνικής εξωστρέφειας στο παρακάτω video. Αδύνατον να μην παρασυρθώ απ’ αυτήν την ανθρώπινη λαοθάλασσα που χορεύει τη «μελωδία της Ευτυχίας»:
